Nasza strona internetowa wykorzystuje pliki cookie, m.in. do tego, aby wyświetlić dopasowaną ofertę oraz zbierać dane, dotyczące ruchu na stronie, które wykorzystujemy w celu jej dostosowywania do potrzeb użytkowników. Nie musisz obawiać się o swoją prywatność.
Pliki cookie zawierają wyłącznie anonimowe informacje.
Jeśli chcesz zrezygnować z korzyści, które dają Ci pliki cookie, możesz to zrobić, zmieniając ustawienia swojej przeglądarki. Tutaj dowiesz się, jak to zrobić.

Dlaczego warto  |  Ekwipunek pływacki  |  Style pływackie  |  Filmy instruktażowe

Dlaczego warto

Na naukę pływania nigdy nie jest za późno.
Nie każdy zdaje sobie sprawę, że sport ten uznawany jest za najzdrowszą ze wszystkich dyscyplin. Może ją uprawiać każdy, bez względu na kondycję i wiek. Na pływanie, po konsultacji z lekarzem, decydują się także kobiety w ciąży. Uprawiane racjonalnie, bez narażania się na przetrenowanie lub kontuzję, przynosi wiele korzyści. Oprócz tego, że modeluje sylwetkę, pełni również funkcję zdrowotną i korekcyjną.
 
Pływanie niesie ze sobą wiele korzyści:
- Stawy oraz kręgosłup nie ulegają takim przeciążeniom, jak na lądzie i dlatego osoby ze schorzeniami kręgosłupa powinny uprawiać właśnie tą dyscyplinę sportu.
- Systematyczne pływanie doskonale wpływa także na prawidłowa postawę ciała oraz zapobiega skrzywieniom kręgosłupa.
- Regularne wizyty na basenie pozwolą nam w przyszłości uniknąć bólów kręgosłupa lub zmniejszą te, które już nam dokuczają.
- Hartuje i uodpornia nasz organizm na przeziębienia, a także opóźnia procesy starzenia
- Mięśnie oddechowe w środowisku wodnym pracują znacznie wydajniej, gdyż wydech do wody wymusza intensywniejszą pracę tych mięśni.
- Dotlenienie organizmu wpływa bezpośrednio na poprawę nastroju. Po treningu uspokajamy się, łatwiej się nam zrelaksować, mięśnie rozluźniają się, przestajemy odczuwać stres.
- Pływanie jest również korzystne dla układu krwionośnego, gdyż zwiększone ciśnienie i masaż skóry przez wodę, pobudza ukrwienie i poprawia krążenie.
- Systematyczne pływanie pozwoli uzyskać zgrabną sylwetkę, nie powodując przeciążeń i modelując ciało.
Podczas półgodzinnego treningu można spalić około 300 kcal. Temperatura wody sprawia, że nie odczuwa się zbyt szybko zmęczenia, przez co wysiłek staje się przyjemniejszy.
 

EKWIPUNEK PŁYWACKI

czyli co zabieramy na basen:

- czepek (wygodny, najlepiej silikonowy),
- strój kąpielowy,
- ręcznik kąpielowy,
- klapki dla dzieci,
- reklamówka na obuwie,
- a co najważniejsze - dobry humor.
 

Style pływackie

Styl klasyczny - żabka

Żabka - potoczna nazwa stylu pływania zwanego stylem klasycznym. W uproszczeniu polega na naśladowaniu ruchów pływającej żaby. Jest to symetryczny styl pływania - tzn. prawa i lewa strona ciała wykonują te same ruchy.
Należy wykonać, w zsynchronizowanej kolejności, następujące ruchy: przy podkurczaniu nóg wykonuje się oburęczny wymach boczny rąk, przy wykopie nóg ręce są prostowane do przodu.
Żabka była kiedyś polecana w pływaniu leczniczym, np. leczeniu skrzywień kręgosłupa. Obecnie odradza się to jednak, gdyż żabka istotnie rozbudowuje przednie mięśnie klatki piersiowej nie wzmacniając prawie mięśni grzbietu. Wyraźnie widoczne jest to u zawodowych żabkarzy, którzy chodzą zgarbieni z powodu dysproporcji w sile mięśni. Do leczenia wad kręgosłupa polecana jest natomiast żabka na plecach, gdzie mięśnie grzbietu istotnie pracują, a także obydwa rodzaje kraula, gdzie ruch okrężny rąk jest bardzo korzystny.
 

Styl grzbietowy

 Styl grzbietowy jest jedynym stylem pływania w którym twarz wychylona jest ponad powierzchnię wody. Osoba płynąca jest ułożona na plecach, pracę rąk cechują silne wymachy za siebie, zaś rola nóg polega na silnym wybiciu wody w górę. Głowa jest ułożona w ten sposób, że broda nie dotyka do klatki piersiowej, co nadaje ciału hydrodynamiczny kształt.
 
Z wody najpierw wychodzi bark (następuje rotacja w barkach i tułowiu), potem z wody wychodzi kciuk, w powietrzu obracamy dłoń i wkładamy ją małym palcem do wody, następuje faza właściwa, czyli pociągnięcie i mocne, dynamiczne odepchnięcie pod wodą z jednoczesnym nakreśleniem kształtu litery S.
 

Styl motylkowy - delfin

 Styl motylkowy (motylek, delfin) – styl pływacki, charakteryzujący się jednoczesnym ruchem nad wodą obu rąk oraz odbijaniem się obiema nogami. Na jeden ruch ramion przypadają dwa odbicia nogami. Ciało musi pozostawać w pozycji na piersiach. Ramiona muszą być przenoszone jednocześnie, nad powierzchnią wody do przodu, a następnie równocześnie do tyłu. Wszystkie ruchy nóg muszą być wykonywane w sposób równoczesny. Styl motylkowy jest uważany za najtrudniejszy z czterech podstawowych stylów pływackich.
 
Dawniej (na początku) technika stylu motylkowego różniła się od współczesnej. Układ rąk wyglądał identycznie jak teraz, ale nogi pracowały tak jak w stylu klasycznym, czyli żabce. Technika pływania stylem delfin została zaczerpnięta z naturalnego ruchu delfinów w wodzie. Jest to złożony i trudny do skoordynowania ruch. Dla ułatwienia wyobrażenia ruchu dobrze jest zademonstrować pełen styl i poszczególne ćwiczenia w wodzie, a także nauczyć pracy nóg i rąk na lądzie. W pływaniu delfinem ułożenie ciała ulega nieustannym zmianom. Następują one w wyniku pionowych ruchów tułowia oraz współdziałającą pracą nóg. Cały ruch falisty rozpoczyna się od głowy po nogi. Jest to styl najpóźniej opracowany, oficjalnie zaprezentowany w 1952 roku. Szybszy od niego jest tylko kraul. Styl motylkowy jest bardzo efektowny, lecz wymaga siły, koordynacji ruchów i umiejętności "falowania" w wodzie. Jest to najtrudniejszy styl pływacki do opanowania.
 

Kraul

 Kraul - najszybszy z czterech podstawowych stylów pływackich. Różne jego odmiany znane są ludzkości od starożytności.
 
Jako jedyny ze sportowych stylów pływackich nie jest dokładnie zdefiniowany przez FINA. Olbrzymia większość zawodników stosuje różne jego mutacje w ramach wyścigów prowadzonych w stylu wolnym, ze względu na to, że ten styl pływania jest najbardziej efektywny - zwłaszcza na krótkich i średnich dystansach. Brak definicji umożliwia dostosowywanie tego stylu do indywidualnych predyspozycji zawodnika.
 
Kraul polega na wykonywaniu tzw. "nożyc" nogami, przy równoczesnym naprzemianstronnym ruchu rąk. Ruch ten polega na wyciąganiu na zmianę ręki przed siebie nad wodą i podciąganiu jej z powrotem pod wodą. Szybkość w kraulu uzyskuje się głównie za sprawą pracy rąk (70%), praca nóg to zaledwie 30%. W kraulu płynący znajduje się w pozycji brzuchem do dna w przeciwieństwie do stylu grzbietowego. Oddech wykonuje się poprzez częściowe wystawienie głowy nad wodę wzdłuż jednej z rąk.
 
W ratownictwie stosuje się także inną odmianę tego stylu - wykonuje się naprzemianstronną pracę rąk i trzyma się głowę lekko nad wodą, tak aby nie tracić tonącego z linii wzroku.
 
Jakkolwiek podobne style pływania znane są ludzkości od starożytności, to jednak współczesny kraul wywodzi się wg różnych źródeł z dwóch miejsc:
 
- Ameryki Południowej - gdzie styl ten był popularny wśród Indian
- Wysp Salomona - gdzie stosowała go od setek lat autochtoniczna ludność.
 
Styl ten w Europie pojawił się prawdopodobnie po raz pierwszy w 1844 r. kiedy to na zawodach pływackich w Londynie zawodnicy z Północnej Ameryki bez trudu pokonali Brytyjczyków pływających żabką. Po tych zawodach został jednak w Europie na długo zakazany w oficjalnych zawodach.
 
W latach 1870-1890, pierwszą "oficjalną" wersję kraula opracował John Arthur Trudgen, który opisał styl pływania Indian z Ameryki Południowej. Popełnił jednak błąd, gdyż wadliwie opisał ruch nóg, który w jego wersji był bardziej zbliżony do żabki. Ten hybrydowy styl pływania był nazywany Trudgenem. Trudgen stał się popularny w zawodach w Europie pod koniec XIX w. i zaczął stopniowo zastępować żabkę, w zawodach w wolnym stylu.
 
Trudgen został dopracowany przez trenera pływackiego z Australii Richarda (Freda) Cavilla. Obserwował on ludność autochtoniczną na Wyspach Salomona i dokładnie przestudiował ruch ich nóg, pływając za nimi w masce płetwonurka. Zawodnicy szkoleni przez Cavilla zaczęli wygrywać liczne zawody, a nowy styl został nazwany australijskim crawlem.
Nazwa ta została w latach 50. XX w. skrócona do obecnej.

Styl zmienny

Styl zmienny jest połączeniem czterech stylów pływania podczas jednego wyścigu. Zawody w pływaniu stylem zmiennym odbywają się zarówno indywidualnie jak i jako sztafeta.
 
Zawody indywidualne odbywają się na dystansach 100, 200 i 400 m. Zawodnicy płyną po kolei stylami: motylkowym (delfinem), grzbietowym, klasycznym (żabką) i dowolnym (zazwyczaj kraulem).
 
Zawody sztafetowe odbywają się na dystansach 4×50 i 4×100 m. Zawodnicy płyną po kolei stylami: grzbietowym, klasycznym (żabką), motylkowym (delfinem) i dowolnym (zazwyczaj kraulem).
 

Styl dowolny

 Styl dowolny oznacza taki styl pływacki, w którym w tak określonej konkurencji zawodnik może płynąć dowolnym sposobem. Wyjątkiem od tej reguły jest konkurencja stylu zmiennego w konkurencji indywidualnej i sztafety zmiennej, kiedy to styl dowolny oznacza każdy inny sposób pływania niż styl motylkowy (delfin), styl grzbietowy lub styl klasyczny (żabka). Po przepłynięciu każdej długości pływalni i przy zakończeniu wyścigu, pływak musi dotknąć ściany dowolną częścią ciała. Część ciała pływaka przez cały czas trwania wyścigu musi "łamać" powierzchnię wody, z takim wyjątkiem, że dozwolone jest całkowite zanurzenie się pływaka w czasie nawrotu i na dystansie nie dłuższym niż 15 metrów po starcie i po każdym nawrocie. Przed tym punktem głowa musi "złamać" powierzchnię wody. Start w stylu dowolnym rozpoczyna się skokiem ze słupka.

Jak widać reguły te nie precyzują dokładnie stylu, mówią jedynie o kilku zasadach obowiązujących podczas rozgrywania wyścigów tym stylem. Zawodnicy najczęściej płyną kraulem, ponieważ w warunkach w jakich zazwyczaj rozgrywane są zawody (basen) jest to najszybszy styl, jednakże zdarzają się od tej reguły wyjątki. Jest to powodem nieporozumień, szczególnie na amatorskich zawodach dla dzieci.

Przepisy pływania przewidują dyskwalifikację zawodnika płynącego stylem dowolnym za następujące przewinienia:

- chodzenie po dnie,
- brak kontaktu fizycznego ze ścianą w trakcie nawrotu,
- brak kontaktu fizycznego ze ścianą na zakończenie wyścigu,
- brak wynurzenia w trakcie wyścigu (z wyjątkiem dystansu 15 metrów po nawrotach i starcie),
- pływanie pod wodą po starcie powyżej 15 metrów,
- pływanie pod wodą po nawrocie powyżej 15 metrów,
- ukończenie wyścigu na innym torze,
- podciąganie się na linie torowej,
- przeszkadzanie zawodnikowi płynącemu na innym torze,
- użycie urządzeń pomagających zwiększyć szybkość, wytrzymałość lub pływalność.
- wystartowanie przed gwizdkiem startowym

ZOBACZ RÓWNIEŻ

RESZTĘ OFERTY

ZAPISZ SIĘ

NEWSLETTER

Chcesz być informowanych o nowościach oraz promocjach w naszej szkole ? Zapisz się do naszego newslettera
Zobacz dlaczego warto zapisać sie do newsletera